Jay
Jay is de eerst exposant in de nieuwe opzet van de Rebushalte. Hij is een van de negen leerlingen van De Bossche Vakschool die, onder de bevlogen leiding van hun CKV docent Berthine Bouman, hebben gereageerd op de Open Call. Berthine daagde haar leerlingen uit met de vraag: "Verbeeld een plek waar jij je rustig en prettig voelt." Voor Jay, de maker wiens prachtige werk nu groot in de halte te zien is, is die plek bij zijn hond Balou. Op de vraag of -nu hij met z’n werk groot in de halte hang- hij nog meer gaat schilderen en tekenen was zijn antwoord: “Nee, ik ga liever aan de slag in de horeca, dingen koken en zo“. Goed koken is ook een kunst was onze gezamenlijke conclusie. Tijdens het boeiende gesprek voor de podcast vertelde de 14-jarige leerling verbaasd te zijn dat zijn werk geselecteerd is maar dat hij tegelijkertijd ook best wel trots was.
Podcast Het Wachten Waard #12 Jay
Spoken word Berthine Bouman tijdens
opening expo Rebushalte december 2025
Rust als uitgangspunt
Die rust is geen stilte.
Het is die open plek
waar de wereld even ophoudt met trekken,
waar niets jou vastgrijpt
en jouw adem eindelijk weer van jou wordt
niet van iedereen die iets van je wil,
of iets op je plakt,
Rust kan zich verstoppen
in een voorwerp dat je vasthoudt,
in een plek waar je steeds terugkomt
omdat alleen daar je schouders zakken.
Bij een dier dat meteen merkt
wanneer jouw adem stokt
en je hart te snel gaat.
In rust ontstaat iets.
Een vrijgegeven ruimte
om te maken,
om te voelen,
om even niet sterk te hoeven zijn.
Een moment waarin niemand je leest
als een verhaal dat al af is.
Sommige jongeren willen niet op foto’s,
niet in de eindeloze stroom beelden
die de wereld in worden gegooid
om te zwerven zonder context,
zonder bescherming,
zonder grip op waar ze stranden
en in welke handen.
En juist in dat terugtrekken,
in dat nee zeggen,
in dat weigeren om gevangen te worden
in pixels of verwachtingen,
ligt iets stevigs.
Iets dat niet buigt.
Iets dat zichzelf bewaart.
Hij wilde niet bij de opening zijn.
En dat hoeft ook niet.
Rust vraagt niets.
Rust klapt niet.
Rust dwingt niet.
En toch
die onverwachte trots,
toen hij hoorde
dat zijn werk gekozen was.
Alsof hij in die open plek ineens zag
dat wat hij maakt ertoe doet.
In die rust
spreken de werken van de leerlingen
van de Bossche Vakschool
Rust was hun vertrekpunt.
Rust was hun bescherming.
Rust was hun podium
een podium dat niemand hoeft te betreden
om er tóch te staan.